woensdag 28 juni 2017

Motels (Part 3)

Het is dinsdag en we zitten vandaag in een Motel 6. Deze keten staat bekend als basic en budget. Geen ontbijt, geen gratis WiFi en deze heeft zelfs geen zwembad. 🤔 Maar aangezien in deze hoek van Californië de motels nogal prijzig (zeg maar gerust héél erg prijzig) zijn, doen we het ermee.


Maar eerlijk is eerlijk, de kamers zien er netjes uit en zijn zo te zien nog niet zo heel lang geleden opgeknapt en alles is schoon en fris. 👍

Het is dinsdag en we hebben nog twee nachten hier in de VS. Gisteren een lange dag gehad met veel gewandel en gefiets door een druk maar prachtig San Francisco, dus vandaag een lummeldagje. Eerst even naar de Barnes and Noble (want daar zit een Starbucks) nog even een supermarkt binnen gelopen om wat aardappelsalade te kopen voor de lunch en op tijd ingecheckt bij de Motel 6. Tijd voor een dutje.

Het is dinsdag en overmorgen vliegen we terug. Terug naar onze wasmachine, ons eigen bed en ons eigen dorp. Na ruim drieënhalve week zal ons eigen bed weer heerlijk slapen denk ik. Niet dat ik hier niet goed slaap, maar een keer slapen zonder dat je voeten over het bed steken is ook wel lekker. 🤠

Het is dinsdag en vandaag doen we dus niets, maar dan ook niets cultureels, artistieks of anderszins iets van enig niveau. Of het moet het Steakhouse zijn straks. 🍺🍗🍴

Het is dinsdag en morgen gaan we op bezoek bij Jeska en Tony. We zijn er onze vakantie begonnen en sluiten er ook af. Ze zijn typerend voor de Amerikanen die we op deze reis hebben ontmoet. De meesten vaak voor de eerste keer. Gastvrij, geïnteresseerd, openhartig en gewoon héél, héél aardig. Zelfs de gemiddelde automobilist in San Francisco (toch geen klein dorp) is doorgaans zeer netjes en voor iedere voetganger wordt netjes gestopt en ritsen in het verkeer gaat daar heel gemoedelijk. Het programma 'Wegmisbruikers' zou daar weinig te filmen hebben.

Het is dinsdag en missen we Amerika al een beetje? 🤔

Nee, nu nog niet, maar vraag het me volgende week dinsdag nog eens. 🤠

🛫🎃⚾🏀⛳🥓🎲🍔🍺🗽🚃👽🌲🍇🚠💵📭🤠🛬

Met dank aan:
Jeska en Tony
Shane en Ken
Roxanne
Donna en Brock
Cori
Billie en Reiner
en alle anderen die we ontmoet hebben. ✅💝


zaterdag 24 juni 2017

Column van Hilda: dubbel verlangen

Dubbel verlangen.

Hij heeft het nog eerder door dan ik zelf.
"Ik voel me zo dubbel", zeg ik aan het laatste ontbijt bij Lake Tahoe.
We zitten aan de picknicktafel buiten met onze bordjes in de zon.
"Ik vind het hier zo heerlijk. Ik wil niet terug naar huis. En toch ook zo langzamerhand weer wèl: in dezelfde tijdzone leven als de mensen waar ik het meest van hou; eigen bed; huis; badkamer; naaikamer."
"Dat is goed", zegt Bert.  "Dan doen we het goed. Dat betekent dat we een heerlijke vakantie hebben."
Dat klopt natuurlijk ook.
Ik denk, ik moet vast ongesteld worden want ik voel me zo iebel.
Ik denk aan dat lied van Paul van Vliet.

Huilbui

Ok, het gaat niet om vreselijke dingen, maar dat gevoel van, je hoeft maar één keer verkeerd naar me te wijzen en daar gaat ie.
Ja moet vast ongesteld worden.

In de auto onderweg van Tahoe naar Sacramento zien de weer de mooiste landschappen.



En daar gaat de huilbui.
"Dacht ik al", zegt hij.
"Het is de 3e week".
"Hmmmm hoezo?" vraag ik tussen de tranen door.
"Je hebt het altijd in de 3e week hier" zegt hij, "Dan komt het eind in zicht en dat wil jij niet."

We slaan aan het fantaseren.
Werk genoeg zeggen mensen die ons leren kennen.
Maar de lieverds thuis. Het werk, de clubs, alles wat belangrijk is voor ons...
Misschien dan "als we later groot zijn".
Ja. Dan misschien.
Of als we met pensioen zijn.
Overwinteren in Amerika.

Ik schreef er al eerder over; ik ben goed in verlangen.
Ach wat.
Nog een kleine, heerlijke week voor de boeg.
We gaan morgen eten met Cori, die ik via Facebook ken. Zondag ontmoeten we Billie en haar man, die ik via Facebook en van twee keer ontmoeten in Nederland ken.
We gaan nog fietsen over de Golden Gate Bridge, nog shoppen, en als icing on the cake zijn we de laatste avond fijn bij Jeska en Tony!.
En daar heb ik zìn in.

De dubbelheid blijft: ik wil hier blijven, en ik wil terug.
Het verlangen blijft kloppen.
Hoe het vervuld wordt zal de tijd uitwijzen.
Echt belangrijk is dat ook niet.
Wel belangrijk?
Die kerel.
Die mij eerder doorheeft dan ik mijzelf.
Zo gekend zijn.
Wat verlang ik nog meer?

vrijdag 23 juni 2017

Motels (Part 2)


Vannacht is alweer de 5e nacht in de Rodeway Inn bij Lake Tahoe.
Een prima hotel en we zouden nog wel twee nachten zijn gebleven, ware het niet, dat de prijzen voor hotelkamers hier in de weekenden vaak verdubbelen of zelfs verdriedubbelen. En aangezien wij toch een beetje binnen budget willen blijven, gaan we morgen weer verder richtig San Francisco. 

We hebben dus nog een leuke week voor de boeg.

Een blog of twee geleden schreef ik, dat 'iedereen precies hetzelfde is, maar toch anders'. Vandaag een paar mooie voorbeelden meegemaakt van vooroordelen over Amerikanen die dan weer worden bevestigd. 😝

Eerst vanmorgen bij het zwembad. Op de ligstoelen naast ons lagen twee jonge dames, ik schat ze een jaar of 25. Waar de discussie over ging? Geen flauw idee, maar wat me opviel was dat een van de dames nagenoeg iedere zin begon óf afsloot (en soms beide) met kreten als 'like so...', 'totally', of het uiterst irritante 'Oh my God'.


Wij moesten beide aan de serie 'Friends' denken en konden ons gelukkig bedwingen om 'Janice' hardop na te gaan doen. We zijn hier tenslotte te gast.

Ons tweede voorbeeld van hardnekkige vooroordelen kwam vanmiddag naar boven. Omdat we vandaag nog in de buurt van Nevada zitten, (ons motel staat hemelsbreed 100 meter van de grens) hadden we dus nog een kans om een casino te bezoeken.
In Nederland doen we dat eigenlijk nooit, maar als je toch in Nevada bent... 😋

Aan de blackjacktafel kwam boven tafel dat ik uit 'The Netherlands' kwam en meteen kwam een ander hardnekkig vooroordeel naar boven.

Amerikanen hebben geen idee hoe Europa eruit ziet.
De dame die de kaarten deelde snapte het nog prima, want die was al eens in Europa geweest, maar nog niet in Holland. De jongen naast mij, die qua leeftijd toch nog niet zólang van school kon zijn had duidelijk geen kaas gegeten van topografie en dan met name die van Europa.

De eerste opmerking kon ik goed rekenen: 'The Netherlands? That's where Amsterdam is right?'

'That's right' sprak ik hoopvol, maar bij de 2e opmerking ging het fout.

'It's close to Italy? Right?'

Toen ik hem vertelde dat Italië toch echt 1000 kilometer zuidelijker ligt, zag je hem denken.

'And Jordan?'
Jordanië?

De dame die de kaarten deelde schudde haar hoofd. Zelfs zij wist dondersgoed dat Jordanië 'not even remotely close' was.

We hebben het nog even over het drugsbeleid in Amsterdam gehad, en hopelijk heeft hij begrepen dat niet heel Nederland dagelijks zo stoned als een garnaal over straat loopt.

Amerikanen (herstel, sommige Amerikanen) zijn inderdaad niet echt op de hoogte van wat er buiten de USA gebeurt.

Maar er zijn dan ook legio Nederlanders (vaak van het type 'Oh oh Cherso'), die op de kaart van de VS, New York en Los Angeles door elkaar halen. Laat staan dat ze weten wat de hoofdstad van Nevada is. (Nee, het is niet Las Vegas)_😎

Wij gaan straks nog even lopen en een ijsje scoren. En op het bankje nog even lekker 'mensen kijken'.

Even kijken hoe vaak we 'OH MY GOD' kunnen tellen.


dinsdag 20 juni 2017

Motels


Als wij hier door de VS rondrijden, dan is ons eindpunt van de dag doorgaans een motel. Geen hotel, maar een motel. Met een 'M' dus.

In Nederland zie je ze niet of nauwelijks. Wij zijn meer van de hotels. Liefst met een uitgebreid ontbijt en zwembad erbij.

Hier in de VS is het net andersom. Met uitzondering van de centra van de grote steden, vind je hier vooral motels. Vaak van dezelfde ketens met veelbelovende namen als Econolodge, Red Roof Inn en Ramada.

Ook het aantal is totaal anders dan bij ons. In de VS heeft een dorp van 1000 inwoners dat aan een highway ligt al vaak meerdere motels. In Zeewolde met 25.000 zielen, moet je heel erg zoeken om een hotel te vinden. (We hebben er één in het centrum, met maar een paar kamers).

Amerikanen reizen ook anders dan wij Hollanders. In Nederland kun je zonder problemen s'ochtends in Maastricht in de auto stappen en via Groningen en de afsluitdijk met het avondeten weer thuis zijn. In de VS ligt dat anders. Familie en vrienden wonen vaak mijlenver uit elkaar en voor een rit van 1000 kilometer draaien ze hier hun hand niet om. En dan is het wel erg handig als er onderweg een goedkope slaapplaats is.

Motels zijn dan ook vooral simpel en goedkoop. Dat geldt ook voor het ontbijt, als dat er al bij zit. 🍩🍵

Voor ons zijn die motels dé manier om Amerika te verkennen. Het geeft het ultieme USA gevoel en je komt er van alles en nog wat tegen. Van de bouwvakker die in de buurt zijn werk heeft, tot het oudere echtpaar dat op weg is naar een van de (klein) kinderen. (Of andersom)

Natuurlijk blijven wij Nederlanders en zijn er altijd op zoek naar motels met de meeste luxe voor de beste prijs. We willen tenslotte niet teveel betalen. 🤚

Nu zitten er tussen die motels soms exemplaren die goedkoop zijn met een reden. Vaak is er dan bezuinigd op het onderhoud, de hygiëne of het interieur. En soms moet je even uitkijken in welke buurt het motel staat.

Soms is het dan om beter om $10 extra uit te geven, dan om s'nachts wakker te worden van sirenes voor je deur.

Ook deze vakantie dus weer motels en we hebben eigenlijk zonder uitzondering op prima plekken gezeten. Soms wat uitgewoond en oud, maar altijd schoon en met vriendelijk personeel.

Op dit moment zitten we bij Lake Tahoe in een Rodeway Inn. Het interieur kan hier en daar een likje verf gebruiken en de muren zijn dun (hallo buurvrouw) 😎, maar alles is netjes en het zwembad heerlijk.
Op loopafstand van het strand en de winkelpromenade en voor nog geen $70 per nacht. Prima dus.

In Nederland trakteren we onszelf een paar keer per jaar op een Van Der Valk en dat bevalt ons prima.

Maar doe ons hier maar zo'n motel. Heerlijk!


zondag 18 juni 2017

Precies hetzelfde maar toch totaal anders.

Wij zijn gek van Amerika.


Wie dat nog niet wist, die heeft ons weblog niet gelezen. 💻
We zijn er graag en reizen er met héél véél plezier rond. 

Eenmaal thuis gekomen maken we dan een fotoboek (lekker ouderwets), want niets is leuker dan vertellen over je reis met de foto's erbij. We hebben een USB stick met foto's geprobeerd, maar dat was geen succes. Gewoon, boek op schoot en bladeren. 📚

Vaak worden onze fotoboeken aandachtig bekeken en worden mensen enthousiast van onze verhalen. Bij veel mensen staat een reis naar Amerika dan ook hoog op het lijstje van dingen die ze ooit nog eens willen doen.


Wij zijn in de gelukkige omstandigheid, dat we al vaker in dit prachtige land mochten rond rijden en zijn ons daar ook terdege bewust van.

Maar soms zijn er mensen die niks, maar dan ook helemáál niks met Amerika hebben. 🤚

Vaak hoor je dan dezelfde vooroordelen voorbijkomen.
Amerikanen zijn nep.
Amerikanen zijn luidruchtig.
Amerikanen zijn dik.
Amerika heeft geen geschiedenis.
Amerikanen zijn gek op wapens.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

In sommige van die vooroordelen zit wel een kern van waarheid, maar van veel vooroordelen hebben wij hier zelden of nooit iets gemerkt.

Amerikanen zijn zeker niet nep. 
Tijdens onze reizen hier hebben we bijna dagelijks zeer interessante gesprekken met wildvreemde Amerikanen. Gesprekken over werkelijk van alles en nog wat. Soms duren ze 5 minuutjes, soms uren.


Amerikanen zijn zeker niet luidruchtig.
Mensen die deze vooroordelen hebben, kennen waarschijnlijk alleen de (vaak jongere) toeristen die in Amsterdam rondlopen en wellicht daar een biertje teveel op hebben. Hier komen we zelden een lallende of luidruchtige Amerikaan tegen. Ze maken zeker niet meer herrie dan de gemiddelde Nederlander.

Amerikanen zijn dik.
Ok, daar hebben we een punt. Obesitas is een probleem hier. Het aantal mensen met ernstig overgewicht is groot. Maar aan de andere kant. In landen als Engeland, Duitsland en ook Nederland begint dit een steeds groter probleem te worden. Nu is dit uiteraard een vooroordeel dat totaal niet relevant is voor onze reizen.

Amerikanen hebben wel degelijk een geschiedenis.
Die loopt alleen niet zover terug als in Europa. Voor de meesten hier gaat deze niet veel verder terug dan de tijd van de 'Founding Fathers', de strijd met de Engelsen en de burgeroorlog. Middeleeuwse kastelen en kathedralen zul je hier niet vinden en in het westen is het oudste vaak te zien in spookstadjes uit de tijd van de Goldrush. Eigenlijk zijn de Lucky Luke strips een mooi voorbeeld van hoe het er hier in de 'oudheid' aan toe ging.

Wat echter vaak wordt vergeten is de geschiedenis van de indianen, of beter gezegd, de 'Native Americans'. Deze is zeer interessant, maar vaak ook zeer tragisch. Dat er hier zo'n 10.000 jaar terug ook al mensen woonden is bij weinig mensen bekend.

Geschiedenis zat hier dus.

Amerikanen zijn gek op wapens. 🔫
Ze hebben hier inderdaad voor ons nuchtere Nederlanders hele vreemde wetten op dit gebied. In Nederland (en de rest van Europa) is het ondenkbaar, dat je met een pistool aan je riem een restaurant of winkel zou binnen lopen. Hier in de VS is dat in veel staten gewoon toegestaan. 

Vreemd, heel vreemd (in onze ogen).

Dat gezegd hebbende, moet ik wel constateren, dat wij tijdens al onze 10 reizen door de VS misschien 1 of 2 keer iemand met een pistool hebben zien rond lopen. Dus dat iedereen dit zou doen, is zeker niet het geval.

Amerikanen zijn inderdaad anders dan wij Nederlanders.

Maar geldt dat ook niet voor Engelsen, Fransen, Italianen, Zweden, Polen en zelfs Belgen?

Die verschillen maakt het juist zo interessant. Zou het niet vreselijk saai worden, als iedereen hetzelfde zou zijn?

En als je goed kijkt; zijn die verschillen kleiner dan je denkt.


⚽⚾